ไม่ได้อัพบล๊อกมาเป็นเดือนอีกแล้ว จริงๆอยากเขียนหลายทีแล้ว
แต่สมองตันจริงๆ ตอนนี้ได้แรงบันดาลใจจากหลายคนเลย ขอบคุณค่า
พอจะเขียนจริงก็ตันอีก แต่อีฟทักว่า ทำไมไม่เขียนเรื่องเท้าล่ะพี่นุ้ย
อืม...จริงด้วย ทำไมไม่เขียนเรื่องที่เกิดขึ้นกับตัวเองล่ะเนี่ย
มันเกิดขึ้นเมื่อวันอังคารที่ผ่านมา 17 ก.ค. จะเป็นเพราะโชคร้ายโคจรมาเจอกัน
เป็นความซ..ยส่วนบุคคล หรืออะไรก็แล้วแต่ แต่ทำไมมันต้องเกิดกับข้าพเจ้า
เรื่องนี้มีทั้งความเจ็บปวด เศร้า สับสน น้ำตา และ ความสยอง
คำเตือน หากผู้ใดมิชอบความสยอง ความเจ็บปวด กรุณาอย่าอ่าน อิอิ
เรื่องมันมีอยู่ว่า อยู่ๆ เท้าที่รักของเราก็ดันไปโดน....ตำ
เข้าไปลึกเซ็นกว่าๆ ก้มลงมองแล้วดึงออกเองกับมือ
พร้อมความเจ็บปวดที่เกิดขึ้น ทั้งโมโห ทั้งเครียด ทั้งจะร้องไห้
ทำไมต้องโดนกับช้านเนี่ย แผลก็แทบไม่เห็นเลย เพราะเลือดไม่ออก
พอรุ่งขึ้นไปหาหมอ ปรากฏว่าโดนคุณหมอจับ x-ray ฉีดยา 2 เข็ม
จบด้วยการผ่าเปิดแผล เพื่อทำความสะอาด
ห๊า..... ต้องโดนเปิดแผลด้วยหรอ โอเค..เอาไงเอากันค่าคุณหมอ
ขอให้แผลข้าพเจ้าสะอาด และหายไวไวก็พอค่า
พอได้เวลาเชือดหมู เอ้ย เปิดแผลก้เดินเข้าไปนอนรอเชือด
คุณพยาบาลมาพร้อมกะคำหวานหู "เจ็บตอนฉีดยาชานิดเดียวนะค๊ะ"
"กลัวเข็มมั้ยค๊ะ" "ตอนทำเเผลไม่เจ็บหรอกค่ะ" "นอนไม่ต้องเกร็งนะค๊ะ"
เหอเหอ ข้าพเจ้า ผู้หญิงแกร่งแรง(น้ำหนักเกือบ)เกินร้อย ก็ไม่มีกลัวซะหรอก
แต่พอเห็นบ้องเข็มยาชาเท่านั้น ใจเริ่มสั่น เหอเหอ ทำไมมันใหญ่จังค๊ะ
สู้ค่ะ ยังไงก็สู้ แต่พอคุณหมอฉีดเท่านั้น ขาอีกข้างอยากจะยก....หมอ
ยังไม่แค่นั้นค่ะ ใครว่ามันเจ็บนิดเดียวค๊ะ
ความสยองมันกำลังมา เพราะคุณหมอฉีดเสร็จก็จับมีด
พร้อมกับเคาะแผลถามว่าชารึยัง
ด้วยสติอันน้อยนิดของข้าพเจ้า จึงมิทันจะเอื้อนเอ่ย
หมอก็กดมีดลงทันที ......................
ซี้ดดดดดดดดดด ........... ซู้ดดดดดดดดดดดด T__T
ไม่ได้กำลังแซ่บกะส้มตำ หรือกำลังดูดเส้นก๋วยเตี๋ยวอยู่หรอกค่ะ
แต่เป็นเสียงของข้าพเจ้าเอง ไม่กล้าแม้แต่จะออกเสียงกรีดร้อง
มันออกมาได้เท่านี้จริงๆ คุณหมอก็เลยเงยหน้าถามว่า "ยังเจ็บอยู่หรอ"
""โอ๋ยยยยยย มันไม่เจ็บเลยค่ะหมอ อยู่ดีๆเอามีดมากรีดเนื้อเนี่ย
ยาชาก็เจ็บ ยังไม่ทันชาก็ลงมือ แล้วจะฉีดทำม๊ายยยยยย""
เหอเหอ แค่คิดน่ะค่ะ ไม่มีเสียงตอบมากไปกว่าคำว่า "ค่ะ"
คุณหมอที่แสนใจดี ?? ก็เลยหยุดกรีดเนื้อ แต่กดเนื้อแทน
ข้าพเจ้าคาดว่าที่เท้าชาเนื่องมาจากความปวดมากกว่ายาชานะเนี่ย
แต่พอยาชาออกฤทธิ์ ข้าพเจ้าก็เริงร่า ไม่เอาแม้กระทั่งรถเข็น
แต่พอยาชาหมดฤทธิ์ เซ็ง...... เบื่อ ...... เจ็บ...... เมื่อไหร่จะหาย
ทุกวันนี้ก็ยังคงต้องไปหาคุณหมอคนเดิมเพื่อทำแผลทุกวัน
แถมโดนกินยาเพิ่ม อะไรกันนักหนาเนี่ย
เฮ้อ ..... แต่ว่าวันนี้ไม่ปวดแล้ว แค่เดินไม่ถนัดนิดหน่อยเอง
ตอนนี้เท้าที่รักก็เลยยังกะโพรกกะเพรกไปมา สงสารเท้าน้อยๆจัง
รู้ตัวเลยว่าน้ำหนักตัวมากๆ นี่ทำร้ายเจ้าเท้าที่รักจริงๆ
เค้าขอโทษน๊า เท้าจ๋า เค้าสัญญาว่าเมื่อไหร่ที่หายดีแล้ว
เค้าจะไปออกกำลังกาย ลดหุ่น แล้วก็สร้างความเเข็งแรงให้เท้าที่รักด้วย
เราจะได้เดินทางไปไหนๆด้วยกันแบบสบายๆเน๊อะ
ปล.เพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ที่ได้อ่านบล๊อกนี้ ไม่ต้องเป็นห่วงนะค๊า
ตอนนี้อาการดีขึ้นมากแล้วค่า อีกไม่นานก็วิ่งเล่น เต้นรำได้เหมือนเดิมแล้ว
ที่สำคัญ นุ้ยซะอย่าง อึด ถึกทน ไม่ตายง่ายๆจ้า ^^
มาฟังเพลงเพราะๆ เป็นเพลงประกอบที่ไม่เกี่ยวอันใดกะเรื่องราวเลย
แต่เพราะตอนนี้กำลังหลงวงนี้อย่างถอนตัวไม่ขึ้น ^^ นั่นเอง
Title : Reo Reo by FT Island
